Διαλογιστήριο

   Δέμα με θυμό . Κάτω από κιλό . 

  Στη θυρίδα Θήτα· μαζί με Ήττα ;

Εμπιστευτικό / Εσωτερική αλληλογραφία / Επείγον. 

  Αποστολέας συκώτι . Παραλήπτης κέντρον Ομιλίας .

  Δέμα με τραύμα. Βαρύ. 

Στη θυρίδα  Ρο· με το Σ(τ)ίγμα και το Ταυ

Συστημένο/Εμπιστευτικό.   Ταυτότητα παραλήπτη απαραίτητη.

 Δέμα με ουτοπία . Μεγαλύτερο από κουτί παπουτσιών.

Στη θυρίδα Όμικρον ,  Πι.

 Περικλής · Πάλι τα ίδια ... Παραλήπτης άγνωστος.

 Δέμα με φωτογραφίες. 

Στη θυρίδα με το Φ.

Στο φως να ξεθωριάσουν εγκαίρως.

  Καλύτερα να μη φαίνονται τα πρόσωπα αν ΦΑΣ.

ΦΤΟΥ  κι απ' την αρχή.

η κρίσιμη ποσότητα συναίνεσης

Δε θα ξεριζωθεί, ο φόβος είναι απλά μια "μεταφορά" ένα οικείο σωφρονιστικό αφήγημα.

  -  Να μπορείς να λυγίζεις .  Αυτή είναι μια συμβουλή που δε μου δόθηκε ποτέ, γαμώ την επίμονη και λεπτομερή ανατροφή μου. 

      Χθες, πάλι έκοψα μαχαίρι ένα κλάμα.  Το σώμα μου άρχισε να τραντάζεται, τα δάκρυα έφτασαν μέχρι τις κόγχες, είχα τις παλάμες στο πρόσωπο κι ωστόσο εγώ, με τον αυτονόητο κυνισμό που σπάζει τα φτερά της κότας ένας χασάπης, επανέφερα στην τάξη τον εαυτό μου. Δε θα μάθω ποτέ τι θα μου πρόσφερε, εκείνη την στιγμή, ένα γοερό κλάμα. 

    Μου τα έχω μαζεμένα. Δεν ζω τη ζωή που μου αρμόζει. Κάνω οδυνηρούς κύκλους με την ίδια αφετηρία, ένα σημείο εκκίνησης που μυρίζει θρίαμβο και την ίδια κατάληξη, το ίδιο σημείο που μυρίζει τώρα συντριβή. Πως γίνεται σε μια τελίτσα , όση η μύτη του μολυβιού να χωρούν τούτες οι δυο εκβάσεις ; 

   Παιδί ζωγράφιζα αυθόρμητους κύκλους. Ποτέ δεν κατάληγαν στο ίδιο σημείο. Η άτσαλη μολυβιά άφηνε τα σχήματα με μια ουσιώδη ατέλεια. Οι κύκλοι μου είχαν άνοιγμα. Από αυτό το χάσμα, μπορούσαν να διαφύγουν οι στριμωγμένοι ματωμένοι στρατιώτες των μολυβένιων συγκρούσεών μου. Από την ίδια χαραμάδα έβρισκαν την ευκαιρία να μπούν αλαφιασμένες οι νεράϊδες των ονειρώξεών μου. Δεν το έκανα από κάποια σοφία ή επιτήδευση, αυτά είναι προνόμια των μεγάλων. Απλά οι κύκλοι μου δεν ήταν αδιατάρακτα ολοκληρωμένοι ...

  Ύστερα ήρθε αυτό που αποκαλούμε "βασική εκπαίδευση". 

  Χθες πάλι έκοψα μαχαίρι ένα κλάμα. Είχα όλη την υποστήριξη για να λυγίσω. Είχα γύρω μου έναν ασφαλή κύκλο εδραιωμένης εμπιστοσύνης. Θα μπορούσα να αποθέσω στο παλιό ξύλινο πάτωμα ένα υγρό νωπό τραύμα και να το δω να χάνεται στους αρμούς από τις δεκτικές ακανόνιστες σανίδες. Τα σπίτια εκείνης της εποχής δεν είχαν τέλεια πατώματα. Δεν το χρωστούσαν σε κάποια επιτήδευση, απλά οι αρμοί διαστολής τους δεν ήταν αδιατάρακτα ευθύγραμμισμένοι... 

  - Να μπορείς να λυγίζεις. Τα μαστόρια τότες ήξεραν. Δεν είχαν ολοκληρώσει. Εννοώ, την βασική εκπαίδευση.  

  Έχω μάθει να ζωγραφίζω τέλειους κύκλους. Δεν τους ανέχομαι ούτε επιτρέπω να μένουν ανοιχτοί. Μπορεί να είναι κακοφορμισμένοι, μπορεί να περιλαμβάνουν τεθλασμένες μικρές αμφιβολίες και σποραδικές ευθείες βεβαιότητες αλλά, γενικώς,  είναι σαφώς κύκλοι . Θέλω να πω, κλείνουν. Αεροστεγώς.

  Σε τούτο το "αεροστεγώς" , βλέπω εγώ,  το πρόβλημα. 

  Εσύ ; 

                            *  *  *

    Υ.Γ. Η μουσική υπήρξε το δεντρόσπιτό μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με ανοιχτά αυτιά. Και συνεχίζει να με δέχεται με την ανεμόσκαλα ζεστή σαν τις παλάμες της Αλεξάνδρας στην πλάτη μου. Εκείνους τους ροκάδες της παλιάς κοπής, που σήμερα το σωφρονιστικό σύστημα τους χρησιμοποιεί ως παραδείγματα άσκοπης ζωής, συνεχίζω να τους παίζω στο πικαπ της καρδιάς μου τα αξημέρωτα βράδια. Και τότες εκεί στο σκοτάδι λύνομαι. Και εμφανίζεται η κρίσιμη ποσότητα συναίνεσης. Για να κλάψω, μετά να χαϊδευτώ μέχρι να έλθει εκείνο το τρέμουλο. Για να τρίψω τον αυχένα μου με λύσσα και μετά να σφίξω τις παλάμες μου ώσπου να μη κυλάει το χθεσινό αίμα στα δάχτυλα.

  Κι  έπειτα κοιμάμαι καλά. 

In Led Zeppelin's Stairway to Heaven, the phrase "to be a rock and not to roll" means staying grounded, stable, and true to yourself rather then drifting aimlessly . It serves as a clever wordplay on the musical term "rock and roll," turning it into a metaphor for spiritual and personal steadfastness. It is the last phrase of their epic song named...  stairway to heaven . 

  

το χάσμα

    Οι δρόμοι της πόλης μας περιπαίζουν. Κολλητά στην οδό Κύπρου έχει και Αμερικής, αμέ ! Έχει και Πολυτεχνείου. Βγάλε άκρη. 

   Οι δρόμοι της πόλης απευθύνουν ερωτήματα προς τη συλλογική μνήμη, στα οποία έχουμε ήδη δώσει τις βολικές απαντήσεις. Τι τα σκαλίζουν αυτά ; Εθνικής Αντίστασης αλλά και Νίκης ; Μικράς Ασίας και Βενιζέλου ; Τι στο διάολο. Πολλές φορές η μια οδός ακυρώνει την άλλη. Αγωνιστών και ...κάτω Τούμπας ; Έχει και ρέμα για να πας να πέσεις.  

    Οι δρόμοι της πόλης περιπαίζουν το πολίτευμα. Περικλέους αλλά και Βασσιλίσης Σοφίας. Και οι αδριάντες ακόμα χειρότερα. Δεσποτάδες και Προσφυγόπουλα από μάρμαρο. Αυταρχικοί ηγέτες και παιδιά που πέσαν σε ερπύστριες. Εντοπίζονται αλληγορίες. Και επανεξετάζονται ευθύνες. Που και που  αναπέμπονται και συγγνώμες. Εδώ τα καλά γαρύφαλλα για τις οριζόντιες κάνες. Στην Ανθέων. Στα λουλουδάδικα. Αλλά και στο περίπτερο τρία. Οι περισσότεροι βέβαια δεν «το έχουν» με τις ανθοδέσμες. Αν ρωτήσεις που είναι η Ανθέων θα σου πουν στα τρίγωνα του Έλενίδη. Υπάρχει πολύ επιγραφή με αναφορές στις χαμένες πατρίδες. Δε θα βρεις επιεική μνήμη σε Πόντιο αλλά θα είναι φρεσκότατη η κρέμα του στο κορνέ. Ό,τι μπορεί ο καθένας κάνει για να γλυκάνει τον πόνο του.

    Οι δρόμοι της πόλης είναι πάντα γεμάτοι. Οι κάτοικοι περπατούν σαν μοναχικοί λύκοι. Μερικές φορές σε ιδιότυπα ζευγάρια. Άντρας με ομπρέλα. Γυναίκα με σκυλί. Εβραίος με ενοχικό. Αστυνομικός με κλομπ. Κενυάτης με σακ βουαγιάζ. Μόνο οι Χιώτες επιμένουν δυό δυό. Και οι φοιτητές έξι έξι. Οι εξαιρέσεις εδραιώνουν τους κανόνες.

   Οι δρόμοι της πόλης μυρίζουν περίεργα. Στις γωνίες οι σκύλοι φρεσκάρουν τις ιδιοκτησίες τους. Τα ζωάκια συντροφιάς έχουν αυξηθεί εκθετικά. Φορούν στο λαιμό τα στοιχεία του Δεσπότη. Εεεχμ… εννοώ απλά ότι είναι δεσποζώμενα. Ένα ταμπελάκι στο λουρί τους , επισφραγίζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Ξέρεις ποιό ανήκει σε ποιόν. Μπορείς να ζητήσεις εξηγήσεις, θέλω να πω, όταν πατήσεις σε αλλουνού σκατούλες.

   Οι δρόμοι της πόλης βράζουν. Οι θερμοκρασίες επίσης έχουν αυξηθεί εκθετικά. Και στην ατμόσφαιρα έχει εγκατασταθεί ένας ηλεκτρισμός. Οι τόνοι ανεβαίνουν με τις πρώτες δυο κουβέντες.  Απαντήσεις εκτοξεύονται πριν εγερθούν ερωτήματα. Όλοι έχουν από μια οργίλη ετυμηγορία. Δε ξέρεις ποτέ από ποια δίκη. Δε ξέρεις τι ανήκει και πού. Δεν είναι …δεσποζώμενες. Δε μπορείς να ζητήσεις εξηγήσεις αν πατήσεις σε αλλουνού σκατούλες. Και είναι σχεδόν αδύνατον να περάσεις με τα παπούτσια σου να λάμπουν. Οι πωλήσεις στα υγρά μαντηλάκια πάνε τραίνο.

  Και για τις συγγνώμες ; Ω, τι μου λες τώρα. Αυτές έχουν μειωθεί εκθετικά. Δεν είναι δεσποζώμενες. Πετάει μια ο άλλος να σου βρίσκεται και δεν λέει για ποιο λόγο, ούτε αναμένει να ακούσει αν γίνεται δεκτή. Έτσι ένα “sorry bro…” Οι συγγνώμες τώρα εκπορεύονται αφειδώς από στόματα που δεν έχουν τα υπόλοιπα προς τα πάνω : μουστάκια, μύτες, φρύδια, μάτια για να τους απευθυνθείς.  

   Η δρόμοι της πόλης μουρμουρίζουν κακίες μέσα στα δόντια τους. Από τα φρεάτια βγαίνουν δυσωδίες απόψεων. Ούτε που θες να σκεφτείς τις διαδρομές τους. Έρχονται με τα λύματα . Μέρες μέρες, σαν βρέχει, φουσκώνουν και αλλοιώνονται σαν τις ιστορίες των ψαράδων από στόμα σε στόμα. Ο ισχυρισμός δυναμώνει 25% τη φορά. Τέσσερα φρεάτια περπάτημα και θα ακούσεις ένα ολοκληρωμένο ψέμα. Όσο για την ένταση της φωνής ; Απόψεις που πρέπει να υπερισχύσουν χρειάζονται ένταση λόγου. Όλοι παίζουν αυτό το παιχνίδι. Εξάλλου είναι και ο θόρυβος. Αν μιλάς ευγενικά τα λόγια σου σβήνουν.

   Στο τέλος τέλος, η πόλη με τόσα ψιλόλιγνα κτίρια και τόσο στενά δρομάκια είναι το ιδανικό θέατρο σκιών, έτσι δεν είναι ; Γίναν τόσοι οι καραγκιόζηδες , που δε φτάνουν τα υπαίθρια θέατρα. Οι θεσμοί βεβαίως λειτουργούν. Κάθε εκατό καραγκιόζηδες εκλέγουν έναν θείο Γιώργη. Υπογείως είναι σωστά απλωμένα τα καλώδια και οι συμφωνίες. Η πόλη πάντοτε αγαπούσε το Βυζάντιο και τις Κάστες. Όλοι τα βρίσκουν σε μουλωχτές συναντήσεις. “Ευλογημένοι” με τους “Eυλογημένους”. Απατεώνες με τους απατεώνες. Τσατσάδες με τσατσάδες. Παρίες με τους παρίες. Ανέραστοι με ανέραστους και δεξιοί φασίστες με αριστερούς πρωτοπόρους. Εναλλακτικοί συναγελάζονται καμαρωτά με εναλλακτικούς και μελαμψοί με μελαμψούς. Υπέρβαροι με υπέρβαρους και νευρωτικοί με νευρωτικούς. Δεν συναντάς ανισορροπίες, τέλειωσε αυτό.    

   Οι δρόμοι της πόλης περιθάλπτουν και άστεγα ζευγαράκια. Υπάρχουν αρκετές κακοφωτισμένες γωνιές. Ο έρωτας δεν χάνει τις ελπίδες του. Μόνο που... σε τόσο ομογενοποιημένες παρέες από που να πιαστεί ; Ένας Έρωτας πάντοτε εδραιώνονταν σε μια κραυγαλέα Αντίθεση. Ο πλούσιος ερωτεύονταν το κορίτσι του ράφτη. Η κομμουνίστρια τον Αστυνομικό… Πάνε αυτά. Τελειώσανε. Θα βρεις έρωτες προς απαθανάτηση εκεί στις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, επιπόλαιους και φευγαλέους σαν τη καύτρα του στριφτού. Δυό ώρες σάλιωμα κι έναν αναπτήρα στο χέρι. Από κάπνισμα ελάχιστο. 

  Κάπου κάπου οι δρόμοι της πόλης φρακάρουν. Οι πολλοί φρικάρουν. Αλλά ο ηλικιωμένος σε ένα παγκάκι χαμογελά. Κοντοσταθείτε να σκεφτείτε, ποιοί είσαστε νεύει με εκείνο το μισό χαμόγελο. Πριν από εσάς ήταν άλλοι και πολλοί θα ακολουθήσουν την ελάχιστη αύρα που θα αφήσετε πίσω. Τώρα είναι η στιγμή με φρακαρισμένους τους δρόμους να κοιταχτείτε. Ανοίξτε τα παράθυρα και κοιτάξτε τον διπλανό σας. Χαιρετίστε τον. όσο είναι ώρα ακόμη. πριν επέλθει το κύκνειο χάσμα. 

 

 

Το πεθαμένο λικέρ ( Ξανθούλης ) Μελιβοία 11 8 2026

 ΑΡΧΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ :   

   Μια λεχώνα περπατάει σπρώχνοντας ένα υπέροχο αγοράκι τριών μηνών στο καρότσι κι όλοι οι περαστικοί της χαμογελούν με στοργή. Φτάνουν σε λίμνη του πάρκου. Πλησιάζουν οι πάπιες και η μητέρα κοντοστέκεται. Αφήνει το καρότσι κάτω από ένα δέντρο κι απομακρύνεται. Βγάζει ένα ένα τα ρούχα της. Με τα εσώρουχά της μπαίνει στο νερό. Βρέχει τα μαλλιά της. Κόσμος κοντοστέκεται με απορία ανάμεσα στο μωρό που αρχίζει τις φωνούλες και την γυναίκα που γδύνεται. Η λεχώνα πετάει τα εσώρουχά της προς την ακρολιμνιά και χάνεται σαν οπτασία με απλωτές προς το άπειρο. Γυναίκες δείχνουν προς το καρότσι σοκαρισμένες, άντρες τραβούν τα κινητά για να κάνουν story. Η λεχώνα συνεχίζει και χάνεται από το πλάνο.

 ΑΝΟΙΚΕΙΩΣΗ. ENA ΣΟΚ ΚΙ ΕΝΑ ΓΡΗΓΟΡΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ.

 Σε μια τέτοια ταινία οι μισοί τηλεθεατές θα σηκωθούν να φύγουν ενοχλημένοι. Όσοι δεν νικηθούν από τις προκαταλήψεις, θα παραμείνουν να δουν την ταινία. Στην ταινία η μόνη ήρωας που δεν θα τρελαθεί στο τέλος είναι η λεχώνα. 

ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ ( κριτική ) 

      Στο βιβλίο του Ξανθούλη χρησιμοποιείται η μέθοδος αυτή της ανοικείωσης ως αγκίστρι. Μερικοί θα το πετάξουν θυμωμένα στον απέναντι καναπέ σαν πορνογραφικό. Μερικοί δεν θα αφήσουν από τα χέρια τους το μυθιστόρημα μέχρι να τελειώσει. Την μέθοδο του μαγικού ρεαλισμού και το αγγίστρι της ανοικείωσης χρησιμοποιούν οι συγγραφείς που δεν έχουν πρεμούρα να διαβαστούν από όλους.

     Όλα όσα περιγράφει ο Ξανθούλης τα κάναμε όλοι με τον βαθμό ελευθερίας που είχε το παιδικό μας ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Πήγαμε κρυφά στο κρεβάτι με τα αδέλφια μας τάχατες από φόβο. Κρυφοκοιτάξαμε τη μαμά μας από την κλειδαρότρυπα να μπανιώνεται. Βάλαμε αυτί στην πόρτα των γονιών μας όταν κάθε Σαββατόβραδο νόμιζαν ότι «με τρόπο» θα αποσυρθούν στην κάμαρά τους. Κοιτάξαμε το βρεγμένο μαγιώ της αδελφής μας και μαγευτήκαμε από τις ρώγες του στήθους της που ξεπετάχτηκαν πρόωρα. Κι άλλα κάναμε.  Όσα μας επέτρεψε το περιβάλλον τα κάναμε. Σωστά και στην ώρα που έπρεπε. Αλλοίμονο σε αυτούς από εμάς που μας κυρίεψαν από τα οκτώ μας οι ενοχές… Και στις ενοχές είχε ειδικότητα εκείνη η γεννιά. Πολλές εισέπραξε, άλλες τόσες μεταβίβασε. 

ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΝ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

   Ο Γιάννης δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που με εξαιρετική πένα σταχυολογεί την χαμένη παιδικότητα. Οι εποχές των άγουρων χρόνων ( βλ τηλεοπτική σειρά τα καλύτερά μας χρόνια 😊 ) είναι δημοφιλές λογοτεχνικό θέμα. Όλοι μας θυμόμαστε με ζωηρά χρώματα τις λαχτάρες που περάσαμε. 

  Θα σας πω κάτι που σημάδεψε την παιδική μου ηλικία και δε το συγχώρεσα ποτέ στον μάστορα των τετελεσμένων και των μουλωχτών αποφάσεων τον πατέρα μου : Κατεδάφισε χωρίς καμιά ανακοίνωση ή προειδοποίηση το σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Ναι ! Πήγα στο δημοτικό σχολείο το πρωί με το σπίτι να στέκεται και γύρισα το μεσημέρι να αντικρύσω ένα βουνό από μπάζα. Και η σκόνη είχε κατακαθίσει. Τα παιδιά δε χρειάζεται να ξέρουν. Την πρακτική αυτή την κράτησε σε όλα όσα ακολούθησαν. Την είχε παραλάβει από τον παππού. Έτσι πάει. 

  Περάσαμε όλοι μας παιδικά τραύματα. Περάσαμε σεισμό, περάσαμε επιστράτευση, περάσαμε την Δήμητρα Λιάνη 😊 περάσαμε την εποχή της αντιπαροχής, περάσαμε με κάποιο τρόπο όλοι μας το ξύπνημα της σεξουαλικότητάς μας. Τις γυναίκες με τις καλτσοδέτες να βγάζουν κουκούτσια από τα βύσσινα και τους άντρες να βάζουνε ξύλα στο θερμοσίφωνο για να κάνουμε με τη σειρά όλοι μπάνιο κάθε 10 μέρες. Μια θεία μου περνούσε τα καλοκαίρια στο πατρικό μου. Είχε εξάψεις. Φορούσε ένα διάφανο σιελ μπεμπιντό χωρίς σουτιέν και όλοι κάναμε πως όλα ήτανε εντάξει. Σαν παιδί χόρτασα να βλέπω βυζιά και δεν θυμάμαι κανένα παιχνίδι που να με έκανε τόσο χαρούμενο.

    Ο Ξανθούλης λοιπόν μιλάει για την αθώα αγάπη και τον αθώο έρωτα και την αθώα Ελλάδα με τις ξεκλείδωτες πόρτες και τα ανελέητο κουτσομπολιό. Να είναι καλά ο άνθρωπος.

η δεξιά τσέπη του ράσου ( μια σκέψη )

 

      Η καρέκλα είναι μία ( 1 ) . Και αν σε δημόσια θέα οι Ιλιάδα μας απλώνεται να γίνει εφημερίδα , η Οδύσσειά μας δεν έχει μάρτυρες κι αναγνώστες . Κοινοποιούμε βλέπεις μοναχά τις νίκες μας .

       Στην ήττα δεν υπάρχουν σύντροφοι . Κοιμούνται ή βαριούνται αφόρητα να σκαρφαλώσουν στο ασκητήριο ενός άλλου . 

       Κι έτσι όπως ταιριάζει σε τόσο πολύπλοκα πλάσματα όσο ο γυμνοσάλιαγκας κι ο άνθρωπος περνάμε την προσωπική μας Οδύσσεια χωρίς συντρόφους. Εκτός αν συμβούν "παπάδες" 😊  

      Να λοιπόν η κριτική μου στο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη , αυτού του Χιώτη που έχει αψηφήσει το καθησυχαστικό ρητό για τους Χιώτες . 

     Είμαστε μονάδες . - 

Κι αν στη μια τσέπη έχουμε την πίστη, κάτι υποκειμενικό στην άλλη τσέπη έχουμε την καρδιά μας κάτι αντικειμενικό και νομίζω ότι με εκείνη μονάχα μπορούμε να αγαπήσουμε.

   Σε τούτο το βιβλίο , τι πρωτότυπο 😊 ανακαλύπτουμε πόσο μόνοι είμαστε στον κόσμο και από που πρέπει να αντλούμε φρόνημα για να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Από εμάς !

   Πρέπει να βάζουμε το χέρι στη τσέπη ( καρδιά ) ώστε αφού βεβαιωθούμε ότι χτυπάει ακόμη, να την φροντίζουμε κρυφά από τα πολλά μάτια για να στεριώσει και να ψηλώσει κι όσο περισσότερο πονάει όταν ψηλώνει, τόσο δυνατότερη γίνεται.

  Θα την επισκέπτονται πολλοί με σεβαστικό τάχατες τρόπο αλλά με τους δικούς της ανομολόγητους σκοπούς και με τη δική τους διαδικασία , άλλος υπηρετώντας το θεαθήναι , κι άλλος υπηρετώντας μύχιες ειδικές ανάγκες . Θα μας θέτουν ερωτήματα που έχουν από πίσω δικές τους αγωνίες.

  Δεν είναι ανάγκη να απαντάμε . Σε όλους . Που ακούστηκε ότι πρέπει να απαντάμε σε όλους. Μπορούμε να νεύουμε με ευγένεια σκύβοντας το κεφάλι κι ανασηκώνοντάς το ελαφρά ανεπαίσθητα κι όποιος επιμένει να αποσπάσει μια βαθύτερη ανταπόκριση να παίρνει το μήνυμα ότι πρέπει να καταβάλει διόδια για να δει την ψυχή μας.

  Ας πούμε μερικές λέξεις που γίνονται δεκτές σε τούτον τον ιδιότυπο σταθμό διοδίων : πραότητα μετριοφροσύνη ευγένεια υπομονή αυτογνωσία συγχώρεση και μια κούπα ιδεολογίας.

  Με αυτά τα εφόδια μπορούμε να πλησιάσουμε τον επόμενο ασκητή που θα βρούμε στο δρόμο μας και εκείνος ο Βικέντιος μπορεί να αποδειχτεί «το κέντημα της ζωής μας».

  Αλλά βιαζόμαστε. Είμαστε συνήθως πολύ απαιτητικοί κι έτσι δεν περνάμε τα διόδια προς την ψυχούλα κανενός ! Ας πούμε μερικές λέξεις που δεν γίνονται δεκτές σε τούτον τον ιδιότυπο σταθμό διοδίων : περιέργεια , αγένεια , ιδιοτέλεια , ψευτιά , αμετροέπεια, και μια γαβάθα βιώματα και ανασφάλειες.

  Γι αυτό είναι δύσκολο να συναντηθούμε σα τους παλιούς Χιώτες , Πρέπει να συμβούν "παπάδες".

η Eξοικείωση ( Familiarization ) , ένας ...ιδρυματισμός

  Τόση αμφισβήτηση αρκεί. Τόση εγγύτητα αρκεί. Τόση πρωτοβουλία αρκεί. Τόση εκπαίδευση αρκεί. Τόσο χαρτζηλίκι αρκεί. Τόση εμπιστοσύνη αρκεί . 

   Τόση ελευθερία αρκεί.   

    Χωρίς να είναι ξεκάθαρο πόση είναι αυτή η τόση.

    Η πρώτη επαφή μας με την έννοια της ελευθερίας γίνεται υπό άνισους όρους . Δυό άνθρωποι που έγιναν γονείς, συνήθως χωρίς πλήρη συνείδηση της πράξης και της ευθύνης του γεγονότος, καλούνται να προασπίσουν την ελευθερία τους βάζοντας όρια στο παιδί. 

   Το παιδί δεν έχει ρόλο σε αυτή την διαδικασία. Είναι το πειραματόζωο. Σε λίγες εβδομάδες έχει απλώς καταλάβει αν είναι ανεπιθύμητο ή ευπρόσδεκτο στο σπίτι. Μέχρι τα τρία έχει διαμορφώσει χαρακτήρα και όλες τις τεχνικές, με τις οποίες θα επιβιώσει είτε ως ευπρόσδεκτο είτε ως ανεπιθύμητο στο περιβάλλον που πρέπει να σεβαστεί μέχρι να είναι ικανό να αλλάξει στέγη. Δεν συμμερίζομαι την φημολογούμενη φιλολογία της εποχής μας περί 40χρονων ανθρώπων που δεν απομακρύνονται από το πατρικό τους επειδή η κοινωνία τους παρέχει ελάχιστα. Πρόκειται όπως όλες τις εποχές για μια από τις τραγικότερες συνθήκες, μια εξοικείωση με την ανημπόρια, έναν ιδρυματισμό. 

  Όσο πιο δυσχερές είναι το περιβάλλον, τόσο πιο εύστροφο αναγκάζεται να γίνει το παιδί. Όσο πιο πλαδαρό κι ασφαλές είναι το περιβάλλον τόσο πιο ανήμπορο επιλέγει να γίνει το παιδί. Όσο πιο .. και ούτω καθ' εξης. 

  Εκείνο που είναι το άρρωστο με την συνθήκη της ένταξης είναι το αποτύπωμα στην ιδιοσυγκρασία. Το εύστροφο παιδί θα είναι εύστροφο στο εργασιακό περιβάλλον, στις κομβικές επιλογές ζωής και στην προσαρμογή του στο βασικό πράγμα που θα αντιμετωπίζει ισοβίως : τις ανατροπές της ζωής. 

  Ένα παιδί δυο δημοσίων υπαλλήλων θα τα χάνει με μια κακοκαιρία. Το παιδί των τσιγγάνων δε θα τα χάνει ούτε την ώρα ενός καταστροφικού σεισμού. 

  Είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις των εξαιρέσεων. Παιδιά που ξεχειλίζουν από ειδικές δεξιότητες και έμφυτο θράσσος και μια ροπή στις συχνές αλλαγές συνήθως δεν προέρχονται από σπίτι νεόπλουτων οι οποίοι χρησιμοποιούν και την τεκνοποίηση όπως ένα ακριβό τζιπ, ως κοινωνικό διαβατήριο . 

   Επιστρέφω στην ελευθερία η οποία με απασχολεί σήμερα και, ποτέ, δεν χαρίζεται . Το κάθε πλάσμα την διεκδικεί χωρίς συμπαραστάτες. Και το μεγαλύτερο εμπόδιο στην διεκδίκησή της είναι η σταδιακή εξοικείωση με την απουσία της. 

   Ένας πατέρας που αντί να αγοράσει κομπολόϊ να το παίζει στα δάχτυλα τις βραδιές που βαριέται, μαδάει πούπουλα από τα φτερά της γυναίκας του και των παιδιών του, "ξέρει γιατί το κάνει". Αυταρχικότητα έλαβε κι αυταρχικότητα αποδίδει παρακάτω. Είναι ο ασυνείδητος τρόπος του να περάσει τη σειρά του όρθιος. Πρέπει η καταστολή να είναι το πλαίσιο. 

   Μια μητέρα που αντί να βελτιώνεται πιάνει εργολαβία την "βελτίωση" των ανήλικών της καταφρόνια έλαβε και καταφρόνια αποδίδει. "Ξέρει γιατί το κάνει".  Δεν αντέχει να βλέπει ελευθερία σε κανέναν άλλον δίπλα της. Πρέπει η καταφρόνια να είναι ο κανόνας. 

   Το δηλώνουν εξάλλου διαρκώς κατά τις αγορεύσεις τους : 

   Ξέρεις , ΕΓΩ , τι τράβηξα ;

  

Καθρέφτης τυλιγμένος σε φανέλα δε σπάει .

   Κι εγώ , σαν τέτοιος καθρέφτης , κινδυνεύω λιγότερο να σπάσω. Αλλά δε λάμπω ! Όμως, θέλω να λάμπω, όσο παράδοξο κι αν είναι αυτό. Θέλω να είμαι στο έπακρο αυτό που είμαι ! Ούτε εκατοστό λιγότερος. Κι έτσι ξετυλίγομαι. Και αρχίζω το γυάλισμα. Και θεμελιώνω δυστοπίες για τον εαυτό μου και για συντρόφους σε τούτη την αναίτια (;) αγωνία. Και φυσικά στο φινάλε κάθε ξετυλίγματος , αιτίες πικρού χαμόγελου για τους παρατηρητές. Και αισθάνομαι συχνά ξοδεμένος κι όταν έλθει και η κριτική συκοφαντημένος. Εκτός τούτου, έχω να αντιμετωπίσω και την αγανάκτηση κάποιου που τον προσκάλεσα για να βιώσουμε κάτι μαζί ισορροπώντας. Και θυμώνω σα μου λένε :

 -Εσύ με παρέσυρες, εγώ ήμουν σωστά τυλιγμένος . 

     Και αμέσως καταλαβαίνω ότι κακώς θυμώνω. Όχι γιατί τράβηξα με το στανιό τον άλλονε, όχι. Κακώς θεωρώ συκοφαντημένο τον εαυτό μου αφού, όσα έκανα, ήτανε για το στοίχημα που έβαλα με το πεπρωμένο μου. Ήτανε από μια άρνησή να αποδεχτώ ότι για τους μέτριους ανθρώπους, είναι μια χαρά μια μέτρια ζωή. Δίπλα μου βιώνουν μια άδικη και ανυπόφορη ζωή χιλιάδες άνθρωποι. Αλλά δεν συνέρχομαι ! Και καπάκι ξαναθυμώνω που ακούω την εύκολη καταφρόνια :

-Δεν αγαπάς κανέναν, μοναχά το είδωλό σου .

    Και αμέσως καταλαβαίνω ότι κακώς θυμώνω. Όχι γιατί δεν μπαίνω με τα χίλια στα συναισθήματα, αλλά γιατί περιμένω να μπούνε όλοι με τα χίλια. Είναι ένας κακής ποιότητας αλτρουϊσμός όταν ο αλτρουϊστής αγαπάει τον αλτρουϊσμό του . Η προσδοκία δε, είναι αντελλώς αυθαίρετη. Ο καθένας έχει έναν βηματισμό πάνω στο τεντωμένο σχοινί του. Αν βραδύνει θα πέσει. Και ξεθυμώνω με τούτη την απλοϊκή αλήθεια. Και τελειώνει ; Όχι... εγώ, εκεί ! Πάλι βρίσκω τον επόμενο λόγο και …ξαναθυμώνω που έχω να κουβαλήσω εκτός από την αποτυχία μου και την αποτυχία που μου φορτώνει ο άλλος. 

     -Δεν θα ξαναμπώ στη διαδικασία ( σου λέει ) να εμπιστευτώ. Κακώς εμπιστεύτηκα ξανά όχι μια πρόθεση αλλά τις δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος .

   Και αμέσως καταλαβαίνω ότι κακώς θυμώνω. Όχι γιατί οι προσδοκίες του άλλου είναι δική μου υπόθεση, αλλά επειδή κάποια στιγμή πρέπει να θυμώσει και ένας άλλος. Δεν μπορεί ο μόνος ( ! ) δίκαια θυμωμένος να είμαι εγώ. Από που πήρα το δικαίωμα για την αποκλειστική αγανάχτηση ;

   Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενδιαφέρει η αλήθεια του άλλου. Εξάλλου τι είναι η αλήθεια ; ‘ ο τάδε λέει βρόμη, ο δείνα λέει σανός και κατά πάσα πιθανότητα είναι κριθάρι. Κανένας δεν μπορεί να σου πει κάτι εκτός από αυτόν που το θέρισε ’ . Η αλήθεια είναι ότι, το μόνο που με καίει, είναι η υστεροβουλία μου :

-Μου αξίζει κάτι πιο πάνω από το μέτριο. 

   Γιατί ; Γιατί μου αξίζει κάτι πιο πάνω από μέτριο ; Γιατί εμένα ; 

   Ο καθένας δικαιούται να είναι στο έπακρο ό,τι είναι ! Στα επιτεύγματα, στα πάθη ακόμη και στα μικρά εγκλήματα. Ο καθένας έχει αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα. Το κάτι παραπάνω από το μέτριο για μένα είναι το κάτι λιγότερο από το μέτριο του διπλανού μου. Στο μέτρο που ισχύει, είναι η αλήθεια. Συνεπώς : 

  Άρον την μετριότητά σου και περιπάτει . 

  Κι όσο για την αλήθεια ...

  " Είναι δύσκολο να ανακαλύψεις την αλήθεια. Αν η ζωή σου εξαρτιόταν από το να την ανακαλύψεις, μάλλον θα βρισκόσουν κρεμασμένος. Ξέρεις πώς συμβαίνουν αυτά τα πράγματα... Αυτός λέει τούτο ο άλλος λέει το άλλο. Ο τάδε λέει βρόμη, ο δείνα λέει σανός και κατά πάσα πιθανότητα είναι κριθάρι. Κανένας δεν μπορεί να σου πει κάτι εκτός από αυτόν που το θέρισε. Ό,τι λένε οι υπόλοιποι είναι θεωρίες . Γιατί ; Βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί κι έπρεπε να βαδίζει όλο και πιο γρήγορα ( αυτός που είχε θερισμό ). Όμως βράδυνε το βήμα του... κι έπεσε. Έτσι το βλέπω εγώ. " Σωλ Μπέλοου , ΤΟ ΘΥΜΑ, εκδόσεις Καστανιώτη, ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ απόσπασμα από τις σελίδες 101-102 . 

το λευκό πανί

   

   Aνοικείωση  ( defamiliarization, as i recall it, mentioned in my village, the famous mugochori )

   Η ταινία ξεκινάει με 5 καρέ. Ένα γατάκι σε σιέστα στην άκρη του δρόμου, εσύ ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια, ένα γατάκι που φαίνεται λίγο άκαμπτο, εσύ ένα παιδί που περπατάει ανύποπτο, ένα γατάκι που είναι άψυχο/νεκρό, εσύ ένα παιδί που περπατάει με την αφέλεια, ένα γατάκι σκήνωμα κι εσύ ένα παιδί που περπατάει με τον τρόμο, ένα γατάκι αποσυντεθημένο αποτρόπαια κι εσύ, ένας ενήλικας σε σώμα παιδιού. Η ενηλικίωση έσκασε μια μέρα νωρίτερα από όσο υπολογίζαμε. Εγώ, εσύ, ο άλλος.

  Δεν ξέρεις τι ακριβώς πέρασε από πάνω σου. Απλά ήταν μεγαλύτερο από την άμυνα που 'χες ετοιμάσει.

  Θέλεις να το περιγράψεις. Δεν είναι ότι δεν αναγνωρίζεις το συναίσθημα. Είναι που σπάζοντάς το στα συστατικά του ( + αίσθημα ) το κάθε, λέει τα δικά του . Δεν τα έχεις ξανανιώσει συνδιασμένα έτσι. Δεν τα έχεις ξαναμαγειρέψει έτσι για να καταπίνονται με παραγωγικό τρόπο. Είναι ακατανόητα συστατικά και κοιτώντας γύρω σου αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τα μόνα που υπάρχουν στον πάγκο. 

  Τα λεπτά μετρούν. Κοιτάζεις αν το ρολόϊ έχει καπάκι με μπαταρία. Δεν. Τα λεπτά μετρώντας το σε χτυπήματα κάτω από τη μέση , περιπλέκουν το βίωμα. Κατασκευάζουν ένα ανεξερεύνητο τραύμα. Κι εσύ, ενήλικος σε κορμί παιδιού δε χωράς να υποδεχθείς πράμα. Πόσο μάλλον να συνβιώσεις. 

  Το σύμπαν είναι τέσσερις τοίχοι. Ο Δυτικός πλησιάζει ταχύτερα. Όλοι συγκλίνουν. Είχες πάρει την επιδότηση από τους γονείς και είχες κάνει ηχομόνωση. Τώρα δεν μπορείς να στείλλεις την τελευταία σου κραυγή.

  Μοιάζει αναπόφευκτο. Έρχεται νωρίτερα και τούτο. Η τελευταία σου πνοή. Ρουφάς όσο περισσότερο αέρα χωράει μέσα σου. O χώρος ανεπαρκής, κι εσύ επίσης όπως ισχυρίζεται εκείνη. Είσαι ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια και το χρώμα της σκέψης σου δεν είναι χρώμα. 

  Το λευκό δεν είναι χρώμα. Το μαύρο είναι, αλλά το 'χει παντρευτεί ήδη το χιούμορ σου.

  Oh my fucking sence of humor...  

  Shit ! Shit !!!!!  ... all the sheets were white in the first place .

  Και τότε βλέπεις ξανά τον πάγκο. Στη μέση, εκεί που δεν κοιτούσες από την αρχή ήταν τα κρεμμύδια. 

  Αρπάζεσαι από ένα και κλαίς , σαν να είναι το διάβημα που σε κρατάει στη ζωή. 

  Βράζεις τα σεντόνια στην κατσαρόλα με τις φλούδες και βγαίνουν σαν να ξανακύλησε το αίμα στις φλέβες τους.

  Υπήρχε .  Σφυγμός . 

  Το στρώνεις στον ήλιο να στεγνώσει. Είσαι ένα παιδί σε σώμα ενήλικα. Κάνεις κατακόρυφο , voilà ! Είσαι και πάλι ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια. 

  Αφαίρεση (  subtraction , που λέγαμε στο Μουγγοχώρι )

  Εφτά γατάκια μείον ένα κάνουν έξι. Έξι γατάκια μείον ένα κάνουν πέντε. Πέντε γ....

  Μονάχα κοίτα να προσέχεις εφ εξής με τις ζωές σου.   

  

   

Είδος που δεν προσαρμόζεται εξαφανίζεται.

       Επιβιώνουμε μέσα σε κοινωνικά μικρο-οικοσυστήματα. Τα ονομάζω ‘μικρο’ συστήματα γιατί παρ’ όλο το επαρκές μέγεθος που διατηρούν ώστε να μας παρέχουν (ηθικά και ψυχολογικά) μια ασφαλή στέγη, δεν είναι παρά αστείες κατασκευές σε σχέση με το σύμπαν… Παραδείγματος χάριν, οι οπαδοί του δωδεκάθεου εδώ δεν μπορούν να συγκριθούν με τους κατοίκους του Νεπάλ ως μέγεθος, πόσο μάλλον με την πανανθρώπινη παρουσία σε όλο τον πλανήτη. Πλανήτη που με τη σειρά του είναι ένας απλός ετερόφωτος προσωρινός, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια ίδιες μπαλίτσες με γαλάζιο και πράσινο χρώμα.

Είναι σαν το σπιτάκι για τα τρία γουρουνάκια. Έτσι δουλεύουν τα μικρο-οικοσυστήματα. Ορίζουν τις απειλές αρχικά ονομάζοντές τες 'κακό λύκο'. Διδάσκουν τα νεαρά μέλη πως να καταλάβουν ότι πλησιάζει ένας. Κακός λύκος. Και υποχρεώνουν τα άτομα να ασχολούνται/συμβάλλουν με τον οβολό τους στην βελτίωση της οχύρωσης. Όλο αυτό είναι δήθεν προαιρετικό. Υπάρχουν βέβαια τεστ, όπως ο δίσκος που περιφέρεται κατά την θεία λειτουργία, που δεν είναι πρόβλεψη της Αγίας Γραφής. Κάποια στιγμή τα άτομα, βελτιώνοντας, όχι τον εαυτό τους, αλλά το υλικό από το ντουβάρι του μικρο οικοσυστήματος, αισθάνονται αλώβητα από έξω… και οι κακοί λύκοι, έξυπνα ζώα, αποκαρδιωμένοι, κυνηγούνε άλλα συστήματα. Πώς να το κάνω λιανά : Οι οπαδοί του Λεβαδειακού δεν βάζουν στόχο τους οπαδούς του Ολυμπιακού αλλά του Ναυπλίου. Υπό την προστασία τους, των μικρο-οικοσυστημάτων αυτών, τα απλά ανθρωπάκια εξοπλίζονται με  το θράσος να σκοτώνουνε ηθικά ό,τι πάει να τα πειράξει. Ανθρώπους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Συνθήκες που ίσως βάλουν και διλήμματα. Ιδεολογικές εισβολές. Αμφιβολίες για την προσωπική τους ποιότητα. Ρωγμές για το αφήγημα χάρις στο οποίο παραμένουνε όρθια. Γενικά τα μικρο-οικοσυστήματα μας προσφέρουν δηλαδή το εξής : Ξέρουμε που να στραφούμε όταν παρ’ όλο που στον εαυτό μας έχουμε εμπιστοσύνη, κάτι από έξω μας την κλονίσει προσωρινά και μείνουμε αίολοι. Υπάρχει ασφαλής διανυκτέρευση, όχι κατά μόνας.

        Με τα ίδια μου τα αυτιά άκουσα κάποιον να μου λέει :

Εγώ Περικλή, έχω "έναν ολόκληρο κύκλο από φίλους" που με αγαπάνε. Δεν είχα ανάγκη από κανέναν. Εσύ επέμεινες να μπεις (στο σπιτάκι μας). Κοίταξε την κατάστασή σου  που πλέον δεν σου έχει απομείνει κανένας. Έχεις τα χαρίσματα, ελπίζω να βρεις ομάδα ανθρώπων να τα στεγάσεις : Ένα άλλο σπιτάκι για 3 γουρουνάκια. Φυσικά η ευχή δεν μειώνεται από τη διατύπωση, είναι μια ειλικρινής ευχή. Την αναφέρω για το σημαδάκι νοοτροπίας, ότι μου είπε να τα στεγάσεις. Όχι να ταιριάξεις. Άρα η συνθήκη που φανταζόμαστε για τους ανθρώπους είναι κάτω από μια "στέγη" .  Στη φύση, για να συναντήσει το ένα πλάσμα ένα άλλο βγαίνει το πρωί από το σπιτάκι του και μετά από την προσπάθεια αλληλεπίδρασης γυρίζει πίσω απλά για να κοιμηθεί. Μονάχο του. Εμείς το έχουμε αλλιώς βελτιώσει. Εάν δεν είσαι του συναφιού και δεν μπεις μέσα σε σπιτάκι μείνε και τη νύχτα εκεί έξω να σε φάνε οι λύκοι. 

Χτίζουμε εμπιστοσύνη όχι σε ένα άτομο αλλά σε μια ομάδα ατόμων δεμένη με πρωτόκολλο αμοιβαίας προστασίας. Σε έναν μικρό στρατό. Πες εσύ όχλο. Ο όχλος είναι κάθε φορά συνάξεις αρκετών ατόμων ικανών να αποτελέσουν ομάδες κρούσης εναντίον του ίδιου εχθρού. Όχλος ήταν οι αντιεμβολιαστές. Δεν ήξεραν ο ένας τον άλλον κατά τα βασικά τους χαρακτηριστικά , ένας ήτανε δολοφόνος κι άλλος αδελφός δολοφονημένου αλλά τους ένωσε το τσιπάκι που θα έμπαινε στο αίμα τους μέσω της σύριγγας με το αδοκίμαστο εμβόλιο. Αυτός ήταν ένας όχλος συγκυριακός , ειδικού σκοπού. Όταν πιά ολοκληρώθηκε ο εμβολιασμός του πληθυσμού δεν παρέμεινε ο δεσμός μεταξύ των ατόμων και ο όχλος αυτοδιαλύθηκε. Τώρα ο αδελφός του δολοφονημένου ψάχνει πάλι τον δολοφόνο για να εκδικηθεί αλλά όσο υπήρχε η συνθήκη που έφερε ένα δίλλημα ήτανε «αδέλφια». Αδέλφια παράγουν αδελφότητες.

Οι αδελφότητες είναι κύκλοι εμπιστοσύνης ή στέγες ; Ας δούμε τα χαρακτηριστικά τους. Έχουν θεμέλια, πες εσύ ένα ιερό βιβλίο ή ένα καταστατικό. Έχουν κήρυγμα, στο οποίο ένας ομιλεί όρθιος και εκατό κάθονται σιωπηλά και είτε νεύουν θετικά είτε κάνουν πως ακούνε και δεν. Έχουν οικονομική οργάνωση και crowdfunding που λένε και στο χωριό μου τη Φλώρινα, δε φεύγεις ούτε μια μέρα αν δεν βάλεις το χέρι στη τσέπη. Δεν έχεις δικαίωμα να αμφισβητήσεις την ηγεσία τους, ο επι κεφαλής τους  εκλέγεται κάπου από κονκλάβιο κι εσύ δεν είσαι μέσα για να βλέπεις. Δεν υπάρχει καν τηλεόραση. Η τηλεόραση δείχνει μια καμινάδα από όπου θα βγεί λευκός καπνός και όλοι θα φιλιούνται μεταξύ τους αδελφικά. Την δύναμή τους την χρησιμοποιούν για να υποσχεθούν υποστήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις αν εισακουστούν οι λίστες με τα ευγενικά τους αιτήματα. Σε καταδικάζουν για τις αμαρτίες σου και έχουν διαδικασία αποκάθαρσης για να σε αποδώσουν πάλι ανάλαφρο. Προσυλλητίζουν με εκστρατίες όπου πολλοί μαζί συννενοημένοι έρχονται σε πόρτες και μιλάνε χωρίς να ακούνε. Δεν δίνουν ονόματα, λένε από ποιό μικρο οικοσύστημα προέρχονται και κοιτάζουν εκείνη τη στιγμή ψηλά για επιβεβαίωση.

Εμένα αυτό δεν μου κάνει σε κύκλο εμπιστοσύνης. Εμένα μου κάνει για μεγάλη γερή στέγη.

        Θα επανέλθω αν κάποιος έχει απορίες για να υπερασπιστώ την άποψή μου σαν άτομο απέναντι ένα άλλο άτομο, που ξέρει να μιλάει και να ακούει. Συζήτηση να γίνεται.

      Ο κακός ο λύκος.

ποιό ήτανε το τελευταίο που σκέφτηκε εκείνη ;

    Άρχισε ένα διαφορετικό καλοκαίρι. Ήταν τέσσεροι κι απομείνανε τρεις. Τα συναισθήματα αυτών που απομείνανε είναι συντριπτικά. Ένα μικρό μέρος αυτών καταλαβαίνουν όσοι τους κοιτάζουν βαθειά στα μάτια όσοι μπορούν να διαβάσουν την ανθρώπινη μελαγχολία. Και στο μυαλό τους δεν είναι αυτά που χάσανε πλέον καθώς εκείνο το πλάσμα έκλεισε τον βιολογικό του κύκλο στην ώρα του, στον ασφαλή του τόπο και με αγάπη γύρω του , αλλά αυτά που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν από όσα "έλεγε" καθώς αναχωρούσε... Τι να σκεφτόταν εκείνη ; Γιατί να μην μπορούν να την καθησυχάσουν, διάολε ; 

   Πως μετριέται μια απώλεια όχι από την εδώ πλευρά που ο καθένας παίρνει από ένα μολύβι κι ένα χαρτί και αδειάζει το μυαλό του αλλά από την εκεί μεριά που το μόνο μέσον είναι ένα βαθύ κοίταγμα ; Πως μετριέται αυτό που νιώθει μια σκυλίτσα όταν έρχεται η ώρα να αποχαιρετίσει τον άνθρωπο ; Πως το σπάζεις να το αραδιάσεις σε λέξεις για να πλησιάσεις όσο πιο κοντά στο υπερφυσικό ; Φοβάται, ντρέπεται, αγωνιά. Αλλά τι ακόμα ; Τι ακόμα που δεν αποκρυπτογραφείται όσο μεγάλη προσπάθεια και να κάνεις; Τι άλλο ;

  Φοβάται ναι. Δεν ξέρει τι την περιμένει χωρίς εσένα να της λες στην κατάλληλη στιγμή , ησύχασε, είναι όλα εντάξει. Δεν ξέρει για ποιο λόγο δεν την υπακούει το σώμα της ξαφνικά. Δεν μπορεί να βιώσει πράγματα, η όσφρησή της έχει τόσο εξασθενήσει, τα μάτια της έχουν τόσο θολώσει και η γλώσσα της έχει τόσο σκληρύνει, έχει σχεδόν ναρκωθεί. Τα αυτιά της έχουν σταματήσει να εστιάζουν στο διαφορετικό, το επείγον και το ύποπτο γιατί όλα πλέον είναι μια ακαθόριστη βοή.   Χωρίς αυτά είναι ένας άνθρωπος με κομμένα τα χέρια και τα πόδια από τη ρίζα τους. Δεν ξέρει πως να διαχειριστεί την καινούργια της συνθήκη και δεν ξέρει για ποιο λόγο είναι ζωντανή αφού δεν μπορεί να μυρίσει, να ξεχωρίσει και να ανταμείψει με ένα γλείψιμο σε ένα μάγουλο. Η ουρά της, ακόμη εντάξει, αλλά κανένας δε θα μάθει ότι ο λόγος που δεν την κουνάει είναι που δεν μπορεί πλέον να ακροαστεί τις καταστάσεις. Και η φωνή της ξέπνοη, να μη μπορεί να στείλει μια προειδοποίηση, μια έκκληση, ένα παράπονο ή μια σαφή εντολή στον επίδοξο παραβάτη.

  Ντρέπεται, νιώθει ενοχή. Δεν θέλει να σου προξενήσει κακό πόσο μάλλον μια μεγάλη στενοχώρια, εκείνη που ήταν πάντα η πηγή της καθημερινής παιδικής σου συμπεριφοράς, χαράς και ανεμελιάς και αυθόρμητης επικοινωνίας χωρίς δεύτερες σκέψεις και σκοπιμότητες. Δεν θέλει να σου προξενήσει πόνο γιατί ξέρει ότι σου προξενούν αρκετό άλλοι,  όμοιοί σου. Δεν θέλει να σε αφήσει ξεκρέμαστο γιατί έχει δώσει όρκο ισόβιας παρουσίας. Και το ισόβιας το υπολόγιζε πολύ περισσότερο. Τετραπλάσιο. Και τώρα νιώθει ότι αν μαζέψει τις δυνάμεις της μπορεί να σου προσφέρει την ίδια φωλιά χαράς, ασφάλειας και αυθεντικότητας ακόμη μια μέρα, αν μαζέψει τις δυνάμεις της μπορεί και ακόμη δυο. Μέρες. Ατέλειωτες ακόμη στιγμές για την αλληλεπίδραση δυο πλασμάτων που μάθανε να μένουν στη στιγμή. Ενός σκύλου κι ενός ανθρώπου που μένουν οι δυο τους μια στιγμή. Διαστέλλουν τον χρόνο και τον βιώνουν έτσι πως του πρέπει. Ακόμη δυο μέρες, αμέτρητες στιγμές.

  Αγωνιά για το μέλλον σου. Τι θα απογίνεις αφύλαχτος ; Αν μπορούσε να πάει να σου φέρει αυτή έναν αντικαταστάτη. Αν μπορούσε να περάσει μια τελευταία φορά από τις διαδρομές σου τις συνηθισμένες να βεβαιωθεί ότι δεν θα κινδυνέψεις αύριο που θα τις περπατήσεις χωρίς. Αν μπορούσε να πάει να σβήσει κάθε ίχνος από τις κοινές σας βόλτες για να μην τις βλέπεις εσύ και στενοχωριέσαι, δυο μέρες δουλίτσα να σβήσει κάθε ίχνος από τις πατούσες της στα τρία χιλιόμετρα βόλτας που την κάνατε μαζί , όταν θα ξαναβγείς να μην σε πιάσουνε τα κλάματα, τίποτε να μην υπάρχει να σου την θυμίζει. Αν εσύ δεν στενοχωριέσαι τότε θα είναι ήσυχη κι αυτή.

  Αλλά τι άλλο ; 

  Τι άλλο ;

  Φοβάται, ντρέπεται κι αγωνιά ναι, αλλά κυρίως, ίσως κατά βάθος να ξέρει ότι αύριο δεν θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Γιατί φεύγοντας θα πάρει μαζί της ένα κομμάτι σου κεφαλαιώδες για την ισορροπία σου . Γιατί εκείνη σε έβλεπε πως γύριζες απ' έξω και πως συναρμολογούσες τον εαυτό σου μαζί της. Οπότε ίσως κατά βάθος ξέρει ότι :

  Φεύγοντας θα πάρει μαζί της ένα κομμάτι από την σοφία σου και το φρόνημα. Το ‘κέφι’ σου να συνεχίσεις. Να συνεχίσεις να μαθαίνεις πράγματα παρακολουθώντας την. Να συνεχίσεις να αγαπάς με ανιδιοτέλεια, να μπορείς να συγχωρείς με όλη σου την καρδιά, να μπορείς να υπομένεις την κακή μέρα του/της συντρόφου σου, να μην αντιμιλάς παρ’ όλο που σε πνίγει το δίκαιο γιατί ξέρεις ότι μερικές φορές κατά βάθος το ξέρει κι εκείνος που σε αδικεί. Να συνεχίσεις να συν βιώνεις με την απόλυτη βεβαιότητα ότι είσαι καλά όταν είσαι μαζί με …

  Φεύγοντας θα πάρει μαζί της ένα κομμάτι της ισορροπίας σου, εκείνο που σε συγκρατεί να περιμένεις για την γλύκα των στιγμών με την υπομονή που περιμένουν τα πάντα στη φύση τη σειρά τους, χωρίς αδημονία που τόσο σου έχει στοιχίσει, να κρατάς δυνάμεις για αύριο επειδή η ζωή δεν είναι κατοστάρι αλλά μαραθώνιος, να μην προσπαθείς να ανταποκριθείς σε όλες τις ανησυχίες σου αλλά να διαλέγεις μια, την σοβαρότερη και να εστιάζεις απόλυτα σε εκείνο που την προκαλεί, και τούτη την ανησυχία μόνο να αντιμετωπίζεις με σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και σθένος, ό,τι κι αν τελικά σου στοιχίσει σωματικά και πνευματικά η αναμέτρηση, με όποιες κι αν είναι οι πιθανότητες μιας νίκης. Να ‘σαι ήρεμος μαζί και μαχητής.

  Φεύγοντας θα πάρει μαζί της εκείνη ένα κομμάτι από την ανθρωπιά σου, όπως μάθατε να αποκαλείτε οι άνθρωποι την αυτονόητη για ένα ζώο ευαισθησία. Την αυτονόητη για ένα ζώο επιείκεια. Την αυτονόητη για ένα ζώο απέχθεια στη βία. Θα πάρει μαζί της μεγάλο κομμάτι από την διαίσθηση που εσύ έδειχνες, όταν κάποιος γύρω σου δεν ήταν καλά. Γιατί σε παρακολουθούσε και ντρεπόσουν να είσαι μπροστά στα μάτια της ο εαυτούλης σου. Μπροστά της ντρεπόσουν, έτρεμες για τη στιγμή που εκείνη θα σε άφηνε σύξυλο και θα πήγαινε να γλύψει έναν άγνωστο έως εκείνη την ημέρα, που τον ‘μυρίστηκε’ σήμερα ότι υποφέρει κι εσύ δεν κατάλαβες πράμα...

  Φεύγοντας θα πάρει μαζί της την απλότητα στην έκφραση σύνθετων συναισθημάτων, την ικανότητά σου να ευχαριστείς άμεσα, να διαφωνείς άμεσα, να διακρίνεις άμεσα και οι πράξεις σου να είναι σε πλήρη αρμονία με εκείνα που σου λέει σε πρώτη ανάγνωση ο νους σου. Να μην αναλώνεσαι σε υπεραναλύσεις και εκτιμήσεις ρίσκου κι υπολογισμούς. Να μην προβλέπεις το μέλλον, αν είναι δυνατόν ! Το μέλλον ; Ποιο άλλο ζώο πιστεύει ότι μπορεί να προβλέψει το μέλλον ; Να μην βασίζεσαι σε αυτό που θα συμβεί όταν κι αφού εσύ προετοιμάσεις τις προϋποθέσεις με βάση τις εκτιμήσεις σου για τα δεδομένα. Όχι. Απλά να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς το μικρό καθήκον σου και να πηγαίνεις για ύπνο. Κι ένα κόκκαλο κρυμμένο ;  Ως εκεί. Κι ένα κόκκαλο κρυμμένο. Όχι για τα γεράματα, μοναχά για την επαύριο αν είμαστε καλά.

 Όλα αυτά , εντάξει, αλλά ...

 Τι άλλο ; 

 Τι άλλο ; 

 Δε θα μάθει κανείς ποτέ.